Bizim bi gomşu varıdı, ıramedli Duran Emmi. Onun böyüg oğlan var, adı Hasan. Keloolan, 40 yaşını geçig. Zor bi avradı var, emme avrada pırava, keloolanın kafasını dide dide caarayı bıragdırmış sonunda. Hasan, beteri caara tirekisidi, hindi caarayı bıragdından suratı badırıg gibi, suratını yeni doomuş çocug görse berinler.
Hasan'a "Eferim" dedim. "Amat Emmi, eferim deyoon da canım çıkıb geder, içesim var" dedi. "Deyuslug yapma, halına dur, avrad çinter vallahı seni" dedim gari. Cara içiliceg bişey deel. Carayı salıverinsire boğazı da durmaaverdi keloolanın. Besereg gibi hemene yeyoru bilader. Ondan şişdi geddi, et tavuu gibi oldu. Boynu etten dönmeeverdi, boyun bi külünçe oldu, hırsız kedi boynu gibi. Öndüün evinin çardaana çıkıb dururumuş. Tatta merdemen dayanamamış bilader. Hasan basdıında merdemen "Noldum ben" demiş, gendini salıvermiş. Gırılmış. Hasan da güllümgüb aşşaa düşmüş. Bereket düşdüğü yer bi buçug meturolug bi yer de külüfan olmamış. Allah yarılgamış Hasan'ı. Tadda çatırtısına, bi de Hasan'ın çıırına sıçıradım vardım, gancıg ayı gibi yerde yatır keloolan. Galdırdıg gari, avradı bi pansuman yapıverdi yarıg yerlerine, kedi enii gibi mavular. Icıg taa morel verdim emme engi keloolan az caaraya başlacaag gibi bilader.
Benden böönlüg bu gadar. Hadi galın saalıcaala.