Bi laf var, "Dimyad'a pirince gederkene evdee bulgurdan olmayalım" deyi. Evel zamanında bi herif varımış. Bu herifin boğday ambarını sıçanlar delig deşig edmişler. Herif sıçanlara çog ökelenmiş. Engi sıçanlardan birini tel tuzagda canlı dudmuş. "Hu sıçana bi ataş goyaan da yakaan" demiş. Sıçanın üsdüne bi gazyaa dögmüş. Sıçana bi ataş gomuş. Duzaan kapaanı açıvermiş, sıçan yanaragdan duzagdan gacdııbirisile, can havlile dooruca herifin samanlıını bulmuş. Samanlıg ataş alıvermiş. Al tordan evin ötetaraflarına ataş sıçıravermiş. Herif sıçanı yakıcaan derkene evi de yagmış, külüfan edmiş. Ondan soona da evin ööne oturmuş "Ne halt eddim ben" deyi imanına vura vura aalarımış. Hindi engi hikayede olduu gibi bi iş geldi benim başıma da. Benim evin öönde muz angazı yıılıdı hayıladan beri. İçinde böcü börtü oluyoru, yakıvereem dedim dün. Ataşı bi verdidim ay argadaş, ataş 10 meturo böyüüdü. Benim bi kümes varıdı, ataş ora sıçıravermesin mi? Fortumu serib, suyu açıncaya deglin kümes çıra gibi yanmaya başladı. Fortumu yanaşdırdıımda bi bagdım, kümesin yerinde yeller eser. Ataşı zor söndürdüm. Kümes geddi. İçi hayıladır boşudu emme içine 4-5 tavıg alıb, yumurdladasım varıdı. Velasıl kelam, böön mırıım eyice gırıg.
Benden böönlüg bu gadar. Hadi galın saalıcaala.