Öndüün ikindin aaşama çeşledi, şeerde işimi bitirdim, eve gedeen de garanı olmadan ıcıg köken ekeen dedim. Bagdım hava gararıb gelir, acelele düggenin birinden dört ekmeg aldım. Neyise, ta köken ekiceem yere iki evleg gazmadan hava gararıverdi. Çıgdım eve, avrad yemee hazır edmiş. Başladıg yemeye emme egmeg hamır gibi bilader. Bildiin ıslag. Bişirmemiş engi egmee eden furun. O furuncuyu bulub, on vurucan, bi sayıcan bilader. Esgiden bizim evlerde hep ev egmee olurdu. Yufgayı yunuran egmee ederdi. Egmeg edilen yeri heç gaçırmazdım bilader ben. Avradlar bana şepit ediverirlerdi, kimi yerde işli bazlama atıverirleridi. Şepidin içinde mis gibi sadeyaala, gara cöccemli çökelig olurdu. Engi ev egmee de tür tür tüter, gözel olurdu. Mideyi yormazdı, adamı şeker hasdası edmezdi. O vakıtlarda da 'Çarşı egmee' deyi hindiki egmeg gibi furunda edilene havaslanırdıg. Turfanda gelirdi o egmeg. Emme esginin egmee eyi bişeridi, içi bi hamır topası olmazıdı. Avrada birki baardım gari "Eyice sosyetig oldun, şeerden yeyon hemene egmee. Bi senid gurub da, ıcıg yuka etsene" deyi. Avrad "Can alıcı meccigli ye. Heç işim gücüm yog da, onula mı oğraşıcam" dedi. Nabıcan bilader? Avrad gısmına huylamacagsın. Onun uçun sessizce yemee yedim, gagdım.
Benden böönlüg bu gadar. Hadi galın saalıcaala.