Sorumluluğu öğrenmek tıpkı diğer becerileri öğrenmek gibidir. Çocuk ne kadar çok denerse bu konuda o kadar çok başarılı olur. Çocuğun kendi kendini yöneten, yüksek benlik saygısına sahip, doyumlu bir birey olarak gelişmesi büyük ölçüde...
Sorumluluğu öğrenmek tıpkı diğer becerileri öğrenmek gibidir. Çocuk ne kadar çok denerse bu konuda o kadar çok başarılı olur. Çocuğun kendi kendini yöneten, yüksek benlik saygısına sahip, doyumlu bir birey olarak gelişmesi büyük ölçüde ona sağlanan fırsatlara ve ebeveyn yaklaşımına bağlıdır. Koruyucu ebeveyn yaklaşımı, çocuğun bağımsızlık ve sorumluluk hissetmesini engeller. Ebeveynler iyi niyetli yaklaştıklarını düşünerek çocukları için her şeyi yapmaları gerektiğine inanırlar ve onların bütün yaptıklarından kendilerini sorumlu hissederler. Yemeğinden giyimine, ev ödevlerinden hobi ve arkadaş seçimlerine kadar, çocuk adına her şeye karar verirler. Fakat çocuklarını bütün sonuçlardan korudukları için onların özgüvenlerini ve bağımsızlıklarını yok edebilirler. Bir başka aile tutumu olan destekleyici yaklaşım, çocuğun sınırlar içinde karar vermesine ve bu kararların sorumluluğunu taşımasına olanak tanır. Bu tutumu benimseyen aileler, evdeki işler konusunda çocuktan yardım beklediklerini açıkça ifade ederler. Böylece çocuğun başlangıçta acemice yaptığı bu işler, daha sonra deneyime ve sorumluluğa dönüşecektir. Bu nedenle ki iki buçuk yaşından başlayarak dökerek de olsa çocuğun çorbasını kendi başına içmesine fırsat vermek, kendi odasında kendi yatağında yatmasına ortam hazırlamak, sofra hazırlamak, alışveriş gibi konularda yardım beklemek, ‘sorumluluk’ konusunda çocuğu cesaretlendirici ve destekleyici bir ortam sağlar. Bu ortam, çocuğun kedi kendine yetmesine ve kendini yönetmesine fırsat vereceğinden onun kedine olan güvenini de arttıracaktır. Çocuğunuzun öncelikle evde bazı sorumluluklar üstlenerek sorumluluk bilincinin gelişmesi, onun okul ile ilgili sorumluluklarını da daha kolay üstlenmesine ve karşılaşabileceği sorunlarla baş edebilmesine yardımcı olacaktır.ANNE BABALAR NELER YAPABİLİR?Çocuklar aile ile işbirliği yapsa da yapmasa da koşulsuz sevgi ve onay görmeye ihtiyacı vardır. Değerli olduğunu hissetmelidir.Çocuğa sorumlu davranmaları için fırsat verilmeli ve ‘başardım’ duygusunu deneyimlemesi sağlanmalıdır.Aşırı koruyucu tutumdan uzak durulmalıdır.Her çocuğun yaşına uygun sürekliliği olan sorumlulukları olmalıdır. Bunları kararlaştırırken çocuğun fikrini almak da önemlidir.Çocuğun yaptığı yanlışların tehlike arz etmedikçe sonuçlarını yaşamasına fırsat verilmelidir. Ve unutulmamalıdır ki olumsuz deneyimler de öğrenmenin gerekliliğinden biridir.Çocuklara model olmak önemlidir. Ayrıca çocuğa sorumlulukları yerine getirmediği taktirde uygulanacak cezaları anlatmak yerine, yerine getirdiği sorumlulukları için taktir etmek ve övmek daha çok işe yarayacaktır.
Sorumluluk duygusunun geliştirilmesi Sorumluluğu öğrenmek tıpkı diğer becerileri öğrenmek gibidir. Çocuk ne kadar çok denerse bu konuda o kadar çok başarılı olur. Çocuğun kendi kendini yöneten, yüksek benlik saygısına sahip, doyumlu bir birey olarak gelişmesi büyük ölçüde ona sağlanan fırsatlara ve ebeveyn yaklaşımına bağlıdır. Koruyucu ebeveyn yaklaşımı, çocuğun bağımsızlık ve sorumluluk hissetmesini engeller. Ebeveynler iyi niyetli yaklaştıklarını düşünerek çocukları için her şeyi yapmaları gerektiğine inanırlar ve onların bütün yaptıklarından kendilerini sorumlu hissederler. Yemeğinden giyimine, ev ödevlerinden hobi ve arkadaş seçimlerine kadar, çocuk adına her şeye karar verirler. Fakat çocuklarını bütün sonuçlardan korudukları için onların özgüvenlerini ve bağımsızlıklarını yok edebilirler. Bir başka aile tutumu olan destekleyici yaklaşım, çocuğun sınırlar içinde karar vermesine ve bu kararların sorumluluğunu taşımasına olanak tanır. Bu tutumu benimseyen aileler, evdeki işler konusunda çocuktan yardım beklediklerini açıkça ifade ederler. Böylece çocuğun başlangıçta acemice yaptığı bu işler, daha sonra deneyime ve sorumluluğa dönüşecektir. Bu nedenle ki iki buçuk yaşından başlayarak dökerek de olsa çocuğun çorbasını kendi başına içmesine fırsat vermek, kendi odasında kendi yatağında yatmasına ortam hazırlamak, sofra hazırlamak, alışveriş gibi konularda yardım beklemek, ‘sorumluluk’ konusunda çocuğu cesaretlendirici ve destekleyici bir ortam sağlar. Bu ortam, çocuğun kedi kendine yetmesine ve kendini yönetmesine fırsat vereceğinden onun kedine olan güvenini de arttıracaktır. Çocuğunuzun öncelikle evde bazı sorumluluklar üstlenerek sorumluluk bilincinin gelişmesi, onun okul ile ilgili sorumluluklarını da daha kolay üstlenmesine ve karşılaşabileceği sorunlarla baş edebilmesine yardımcı olacaktır.ANNE BABALAR NELER YAPABİLİR?Çocuklar aile ile işbirliği yapsa da yapmasa da koşulsuz sevgi ve onay görmeye ihtiyacı vardır. Değerli olduğunu hissetmelidir.Çocuğa sorumlu davranmaları için fırsat verilmeli ve ‘başardım’ duygusunu deneyimlemesi sağlanmalıdır.Aşırı koruyucu tutumdan uzak durulmalıdır.Her çocuğun yaşına uygun sürekliliği olan sorumlulukları olmalıdır. Bunları kararlaştırırken çocuğun fikrini almak da önemlidir.Çocuğun yaptığı yanlışların tehlike arz etmedikçe sonuçlarını yaşamasına fırsat verilmelidir. Ve unutulmamalıdır ki olumsuz deneyimler de öğrenmenin gerekliliğinden biridir.Çocuklara model olmak önemlidir. Ayrıca çocuğa sorumlulukları yerine getirmediği taktirde uygulanacak cezaları anlatmak yerine, yerine getirdiği sorumlulukları için taktir etmek ve övmek daha çok işe yarayacaktır.
