Bugünlerde memleketin hangi sokağına girseniz, hangi kahvesine otursanız mevzu aynı... Geçim derdi değil, şampiyonluk yarışı değil. Herkesin dilinde o zehirli sarmaşık: Adam kayırma, torpil, liyakatsizlik. Belediyelerin kapısından girenlerin, kısa sürede nasıl olup da Karun kadar zenginleştiği, o koltukların nasıl birer "ekonomik mucizeye" dönüştüğü konuşuluyor. Kirli bir sis bulutu çökmüş sanki vatanın her köşesine.
Peki, herkes mi böyleydi?
Tarihin tozlu rafları, cebini dolduranları mı yazar sadece?
Elbette hayır.
Siyasetin henüz kirlenmediği, liyakatin partiden, vefanın rütbeden üstün tutulduğu o yılları hatırlamak; dürüstlüğe ve devlet adamlığına bir borçtur. İşte o borcun Alanya’daki adı: Müstakbel Dim.
Cepheden belediye kürsüsüne: Bir gazinin onur yürüyüşü
O, sadece bir belediye başkanı değildi. O, vatan borcunu Kore’nin dondurucu soğuğunda, mermilerin vızıltısı arasında ödemiş bir Kore Gazisiydi. 1984 yılında ANAP’tan seçildiğinde, omuzlarına binen şey makamın kibri değil, hizmetin kutsal sorumluluğuydu. Sakin, babacan ve bir nefer kadar çalışkan...
Etrafına topladığı meclis üyeleri birer "partili" değil, sanki Alanya’nın kaderini değiştirmek için ant içmiş birer akil adamlar heyetiydi. Necip Azakoğlu, Rauf Sadullahoğlu, Mevlüt Güven, Adnan Gökçe, Mustafa Temiz ve niceleri... Müstakbel Bey, o meclisi bir siyasi parti kulübü gibi değil, liyakat esaslı bir hizmet merkezi gibi yönetti. Çünkü biliyordu ki; şehrin kanalizasyonu patladığında, rengine bakmazdı kimsenin.
"O yoksa ben de yokum!"
Düşünebiliyor musunuz? Siyasetin bugünkü o keskin, o kör kutuplaşmasından çok uzak bir sahne... Muhalefet partisi SODEP’ten olan Mimar Mustafa Temiz’i İmar Komisyonu Başkanlığı’na getirdi. Kendi partilileri ayağa kalktı, "Olmaz!" dediler, "Muhalife bu yetki verilir mi?"
Müstakbel Bey, masaya yumruğunu değil, karakterini koydu:
"Mustafa Temiz olmazsa ben çalışmam!" Siyaseti kapının eşiğinde bıraktı, işi ehline teslim etti. İşte bu yüzden Alanya, bugün hâlâ onun attığı temellerin üzerinde yükseliyor. O sahil dolgusunu yaptı; kentin denize açılan nefes borusunu açtı. Belediye binasının temelini Mesut Yılmaz’la birlikte attı ama o lüks odalarda oturmak ona kısmet olmadı; o, temelini attığı binayı değil, temelini sağlamlaştırdığı geleceği düşündü. Alanya kanalizasyonuna ilk kazmayı vurdu, eğitimin ışığı Hamdullah Emin Paşa Koleji’ne omuz verdi. Modern Alanya’nın ruhunu o üfledi şehre.
Onurun ağır bedeli: On dönüm muzluk
Hani dedik ya; bugün koltuğa oturan Karun gibi kalkıyor diye...
Müstakbel Bey’in hikayesi, bir ibret vesikası gibi duruyor karşımızda. O, belediye işlerine, halkın derdine, yetimin hakkına öyle bir daldı ki; kendi işlerini, kendi bahçesini, evinin rızkını unuttu.
Görev süresi bittiğinde, o meşhur koltuktan indiğinde cebinde servet değil, dürüstlüğün ağır faturası vardı. İşlerinin bozulması pahasına Alanya’ya hizmet etti ve nihayetinde o onurlu ömrünü, kimseye muhtaç olmadan sürdürebilmek için 10 dönümlük muzluğunu satmak zorunda kaldı.
Düşünün... Bir yanda belediye imkanlarıyla köşe dönenler, villalarına villa katanlar; diğer yanda Alanya’ya adanmış bir ömrün sonunda, helal rızık için feda edilen bir muz bahçesi.
Son söz: Bir demokrasi dersi
Kendi partisinden arkadaşları ona kumpas kurup başkanlıktan düşürmeye çalıştığında bile onurundan zerre taviz vermedi. Oylama sabahı "Mustafa, bizim grup eksik" diyerek mahzunlaşan o babacan adam, aslında dürüstlüğün o günkü kalesiydi. Görevine ekseriyetle devam etti, daha çok çalıştı, daha çok özveride bulundu. Çünkü onun kavgası koltukla değil, Alanya’nın yarınıylaydı.
Müstakbel Dim; bugün belki adından çok söz edilmiyor, belki heykelleri dikilmedi köşe başlarına... Ama o, Alanya tarihinin en temiz, en berrak sayfasıdır.
"Yıldızlar, ışıklarını gizleyemezler." O da Alanya semalarında dürüstlüğün, liyakatin ve mütevazılığın kutup yıldızı olarak kalacaktır. Böyle özverili, böyle "adam gibi adam" siyasetçilere bugün, omuz başımızda her zamankinden daha çok ihtiyacımız var.
Allah Rahmet Eylesin.
(Not: Değerli bilgileri tarihe not düşen Yüksek Mimar Mustafa Temiz’e şükranlarımızla...)
