HABERLERİ izlerken İstiklal Marşı'mızın 93'üncü yılında halkımızın coşkusu beni çok duygulandırdı. Ben de aynı duygu ve sevinci kalbimin ta derinliklerinde duydum. Bu sevgi ve saygı içimi sardı sarmaladı. Beni ta uzaklara çocukluğuma,...
HABERLERİ izlerken İstiklal Marşı'mızın 93'üncü yılında halkımızın coşkusu beni çok duygulandırdı. Ben de aynı duygu ve sevinci kalbimin ta derinliklerinde duydum. Bu sevgi ve saygı içimi sardı sarmaladı. Beni ta uzaklara çocukluğuma, ilkokul yıllarıma götürdü. Mehmet Akif Ersoy, halkımızı, sancağımızı ve yurdumuzu öyle güzel ifade etmiş ki hala aynı sevgi, saygı ve ilgi ile o sözleri dinleyerek adeta büyüleniyorum. Bu bana büyük bir huzur veriyor. Şunu düşünüyorum, Mehmet Akif Ersoy, yazarken kim bilir neler hissetti. Yurdumuzda yaşayan her insan bunu hisseder ve duygulanır. Yurdumuzun suyunu içen, ekmeğini yiyen ve yaşayan herkes buralıdır. Yine aynı sözü söyleyeceğim, hepimiz birimiz, birimiz hepimiz için. Hepimiz kardeşiz, yeter ki yürekten el ele tutuşup canı gönülden kardeşim demesini bilip, varlıkta yoklukta
birbirimize yardımcı olalım. 'Hep ben, hep ben' demeyip arada 'Sen' deyip paylaşmayı bilelim. O zaman bu dünya yaşanır hale gelir. Gönüllere sevgi tohumu ekersen sevgi çiçekleri açar ve dostluklar perçinlenir. Size yıllarca evvel beni etkileyen bir olayı yazacağım. Alanya'da Sugözü Mahallesi'nde oturuyordum. Mortaş Sitesi'nde binamızın yanında Cemal Coşkun İlkokulu vardı. Malumunuz her cuma öğleden sonra İstiklal Marşı okunur. İki bina ötemizde bir market vardı. Onların hakiki kurda benzeyen kahve sarı kırçıllı bir köpekleri vardı. Ne zaman okulda İstiklal Marşı söylense başını göklere doğru kaldırıp 'vuvu vuvu' diye ulurdu. Köpeğin uluması taa marş bitinceye kadar çok hoşuma giderdi. Kimbilir ne hissederdi de ulurdu? Bu yazıma son verirken Mehmet Akif Ersoy'u saygıyla anıyor, ruhu şad olsun diyorum. Bu vatan onu asla unutmayacak.
