BİR süredir aranızda olmamanın verdiği boşluğu kapatmak için yine yeniden birlikteyiz. Nasıl özledim yazmayı, doya doya kelimelerle oynamayı. Bu kadar özlemişken niye yazamadım? Zaman zaman hepimiz hayatın akışı içinde durup kendimizi...
BİR
süredir aranızda olmamanın verdiği boşluğu kapatmak için yine yeniden birlikteyiz. Nasıl özledim yazmayı, doya doya kelimelerle oynamayı. Bu kadar özlemişken niye yazamadım?
Zaman zaman hepimiz hayatın akışı içinde durup kendimizi dinleyemiyoruz. Çalış, başar, görev tamamlandı ile geçiyor ömrümüz. Durumdan memnunuz. Aslında birçoğunuz için dolu dolu geçen zamanlar ama bu durumun dışında oluşan sistem içinde kendini tanımaya, kendini dinlemeye ihtiyaç duyan her insan gibi kendimi dinlemeye aldım. Kendimle küsüp, kendimle barıştım ve yeniden geldim. Bu süreçte şunu fark ettim, aslında yazı yazmak beni ben yapan ve ruhumu doyuran en önemli etkenmiş. Bazıları şiir yazar, bazıları resim yapar, bazıları konuşarak kendini ifade eder, bazıları ise çektiği fotoğraf karelerinde aslında kendinden bir parça bırakır.
Ben de kendimi yazarak ifade edebilenlerdenim. Duygularım, düşüncelerim, kelimelerle birleşince hayat buluyor. Terapi şeklimin bu olduğunu keşfettim. Öğrenmenin yaşı yok, insan her yaşta bir şey keşfetmeye hazır, bir varoluşçu edasıyla beklemeye hazır.
Nasıl ki biriyle kavga edince öfkemizi ona kusmak istiyoruz, benim de öfkemi alan şey oldu yazmak. Sığındığım bir liman belki de…
İnsan her zaman olumlu ve ya olumsuz duygularını dışa vuracak bir şey arıyor. Dans etmek gibi, bazen yemek yapmak, bazen de avaz avaz şarkı söylemek gibi. Duygularımızı bu şekilde ifade ediyoruz. Rahatlıyoruz. Herkesin ihtiyacı olan şey bu ılık bir duş sonrası içtiğin sıcak bir çay etkisini arıyoruz.
İnsanoğlu da tam burada düşünmeli, sorgulanmalı ve irdelemeli.
Beni rahatlatan aynı zamanda bana yararı olan eylem hangisi? Gerçekten ne yaptığım zaman iyi hissediyorum? Hangi özelliğimi yaratıcılığa çevirebilirim? Bunları keşfedip sıkıştığımız zamanlarda boşluğa düşmeden sarıldığımız bizi biz yapan bir eylemimiz olmalı ruh sağlığımızı koruyan herhangi bir şey. Bazen ufak bir örgü örme ve sonunda ulaştığımız sıcak bir atkı bazen de parçalarını birleştirmek için aylarca uğraştığımız büyük bir yap boz.
Peki, sen hiç düşündün mü?
Seni sen yapan hangi özelliklerin ve ne yaparsam kendimi iyi hissediyorum? Neyi arttırmalıyım ki hayat doyumum artsın.
Şimdi düşünme zamanı…
