TAKVİM yaprakları kasımı gösterdi mi, bizim buralarda bir telaştır başlar.

Sanki memlekette her şey tıkırındaymış da tek dert "9'u 5 geçe o siren çaldığında nerede duracağız" meselesiymiş gibi...

Biliyorsunuz, yıllar önce o filmi izlemiştik. İsim vermeye gerek yok, zaten hafızası balık olmayan herkes o sahneleri kare kare hatırlıyor olmalı. O dönemler, memleketin en tepesindeki koltukta oturan zat, tam da 9 Kasım akşamı aniden hastalanıveriyor. Kulağı ağrıyordu mesela!

Koskoca devletin zirvesi, 10 Kasım sabahı Anıtkabir’e çıkamıyor, çünkü tam o gün, tam o saatte sol kulağında bir sızı peydah oluyordu. Ertesi gün turp gibi maşallah! Açılışlara katılıyor, kurdele kesiyor, mikrofona gürlüyor... Ama o bir gün, o dokuz buçuk sularında kulak ağrısından adım atamıyor. Bir başka yıl bakıyorsun, protokolün ağır toplarından birinin tam o sabah midesi bozuluyor. Öbürünün aniden çok acil, ertelenemez, hayati bir yurt dışı seyahati çıkıveriyor.

Bir diğeri tam o saatte bambaşka bir şehirde temel atma töreni düzenliyor.

Sanki koskoca 365 gün torbaya girmiş de o temel mutlaka 10 Kasım sabahı saat dokuzu beş geçe atılmak zorundaymış gibi! Cumhuriyetin temelini atana “Ata’ya” inat…

İnsan biraz yaratıcı olur. Hiç olmazsa "trafik vardı, köprüde kaldık" falan deyin de inandırıcılığı olsun. Kulağı ağrıyanı gördük, tansiyonu fırlayanı gördük, "program yoğunluğundan katılamadı" denileni gördük...

Hepsi de ne hikmetse sadece ve sadece 10 Kasım sabahlarına denk gelen, tıbbi literatüre geçecek cinsten "seçici rahatsızlıklar"!

Ve şimdi... Bu trajikomik bahaneler zincirine yepyeni, gıcır gıcır bir halka daha eklendi.

Baktılar ki kulak ağrısı eskidi, yurt dışı seyahati artık kimseyi kandırmıyor...

Bu kez çareyi çocukların, gençlerin takviminde buldular. Koca senenin bütün hafta sonları bitmiş gibi, gittiler 10 Kasım'a sınav koydular! Evet, yanlış duymadınız.

Memleketin evlatları, kendilerine bu vatanı armağan eden kurucu liderini saygıyla, minnetle, gözyaşıyla anacağı o tek dakikada, başlarını sıradan kaldırıp saygı duruşuna bile geçemesinler diye, tam o güne sınav yerleştirildi. Sirenler çalarken kalem oynatacaklar.

"Dur" denilen anda şık işaretleyecekler. Gözleri dolması gereken yerde, optik form dolduracaklar.

Pes doğrusu!

Bu nasıl bir akıl tutulması, bu nasıl bir vefasızlıktır?

Bakın... O beğenmediğiniz, adını anmamak için kırk takla attığınız, kulağınızı ağrıttığınız, takvimlerden silmeye çalıştığınız adam var ya... Sana devlet bırakmış, devlet!

Yıkılmış, yakılmış, işgal edilmiş bir enkazdan; yokluktan, yoksulluktan, cephelerde erimiş bir nesilden sana koskoca bir Cumhuriyet bırakmış. Bugün o çok sevdiğiniz makamlara oturabiliyorsanız, o koltuklarda ahkam kesebiliyorsanız, o bakanlıkları yönetebiliyorsanız, hatta ve hatta o sınavları yapabilecek bir Milli Eğitim sisteminiz, bir devlet teşkilatınız varsa...

Hepsi, o beğenmediğiniz adamın kurduğu o devlet sayesinde! Bir teşekkür etmeyi bile çok gördünüz.

Bırakın minnet duymayı, gölgesinden bile ürker hale geldiniz.

Ama boşuna uğraşıyorsunuz. İsterseniz bütün ülkenin kulağını ağrıtın.

İsterseniz 10 Kasım'a değil sadece sınav, dünyanın bütün işlerini yığın.

O siren çaldığında... Edirne’den Kars’a, okul bahçesindeki küçücük çocuktan caddedeki yaşlı teyzeye kadar bu milletin yüreği yine aynı yerde, yine o mavi gözlerin hizasında hazır ola geçecek.

Siz takvimlerle oynadığınızı sanırken, o çoktan tarihin kalbine kazındı bile.

Geçmiş olsun!

Esen kalın…