Dünya cenneti bir beldeyi el birliğiyle mahvettik.
İşin acı yanı dur durak bilmeden mahvetmeye de devam ediyoruz.
Ders almıyoruz çünkü...
Akıllanmıyoruz…
Gerçekleri görmüyor, görsek de kabullen(e)miyoruz.
Sağlıklı, tutarlı, çağdaş kentsel plan uygulaması gerçeklerini yaşama geçirmemek için (adeta) direniyoruz.
Varsa yoksa doymak bilmeyen nefsimiz ve de kişisel çıkarlarımız…
* * *
Yıl 1930
İstiklâl Madalyası sahibi, gazeteci, milletvekili ve Mustafa Kemal Atatürk'ün başyazarı Falih Rıfkı Atay; Alanya’ya geliyor ve Alanya’ya hayran kalıyor.
Ve “Alanya’yı görmeden ölmemeli…” diyor.
Duygunun, düşüncenin ve alınan zevkin ifade şekline bakar mısınız?
“Alanya’yı görmeden ölmemeli…”
Ya şimdi?
Alanya’nın şu halini görse; yine aynı şeyleri söyler miydi?
… …
O günlerin Alanya’sından eser kaldı mı?
Bırakın 1930’lu yılları; çok değil 25 – 30 yıl geriye gidin.
O günlerin yeşil Alanya’sı mı, günümüzün betonyası mı?
* * *
Tanrı vergisi esinti ve hava akımından yararlanma yollarını büyük küçük, okumuş cahil bilmeyen yoktur Alanya’da…
Toroslar'dan, denize direkt ne kadar çok yol olursa esintiden o denli çok yararlanılır.
Bu gerçeği tüm Alanya yaşayanları bilir.
Ama yok.
Yok işte.
Büyük Otel ve Çimen Otel sokaklarını saymazsak böyle bir caddesi, böyle bir sokağı olmadı, bu saatten sonra olması da mümkün değil.
Bu açgözlülük süre geldiği sürece de hiçbir zaman olmayacak.
Geçtiğimiz hafta içinde Değerli Dostum Dr. İsmail Başaran’ın taziyesi için Kuzey Oba’ya gittim.
Aman Tanrım. O ne güzel, o ne modern yapılar.
Ama?
Ama işte…
Doğru dürüst ne yolu var ne izi.
Daracık, duracık toprak bir yol.
Mevcut toprak yol da yol olsa bari.
Yılan kavisi gibi.
Dön Allah dön…
Yol, iz belirlenmeden patikamsı yolların çevresine çok katlı binalar dikilmiş ( yer yer sağlı sollu..)
Her yönden sorumsuz, ilkel bir yapılaşma yöntemi…
Yazık.
Çok yazık.
Ne zaman akıllanacağız biz?
* * *
Peki sizin, bundan böyle akıllanacağımıza, çağdaş yapılaşma ve toplu yaşam kurallarına uyacağımıza ilişkin umudunuz var mı?
??!!...
Benim yok!
OK
