Toplum olarak gergin olduğumuz bugünlerde; en büyük ihtiyacımızdır gülmek. Sıfır maliyetli yani bedava. Sağlığınıza da zarar vermez. Tam aksine daha sağlıklı olursunuz. Gülerken salgıladığınız hormonlar sizi zinde tutar. İç organlarınızı...
Toplum olarak gergin olduğumuz bugünlerde; en büyük ihtiyacımızdır gülmek.Sıfır maliyetli yani bedava.Sağlığınıza da zarar vermez.Tam aksine daha sağlıklı olursunuz.Gülerken salgıladığınız hormonlar sizi zinde tutar.İç organlarınızı daha iyi çalıştırır.Kalbinize çok ama çok faydalıdır.Çevrenizdeki insanları da mutlu etmiş olursunuz.Çünkü güler yüzlü insanları herkes sever.Güler yüzün yanına tatlı dil de eklerseniz eğer;Açamayacağınız kapı, açamayacağınız gönül olmaz.Sözünüz dinlenir, saygınlığınız artar.Yalnız tek şartı vardır bunun.Böyle davranmak içinizden gelmeli.Yapmacık gülümsemenin kimseye faydası olmaz.Günümüzde böylesi moda ama doğrusu bu değil.Gülümseyebilmek insanın ruhunda başlamalı.Sözle değil, uygulama ile herkese göstermeli.Gülmek zordur, güldürmek ondan da zor.En çok ihtiyacımızın olduğu bugünlerde ikisi de zor.Sizlere şimdi başımdan geçen gerçek bir olayı aktarayım.Bakalım sizi gülümsetebilecek miyim?Alanya'ya yeni geldiğim günlerdi.Vergi Dairesi Müdürü olarak atanmıştım.Bir arkadaşımın akrabası vefat etmişti. Taziyeye gittim.Arkadaşımın yanına oturdum.Sonra yanımıza başkası geldi.Gelen kişi, Alanya'da organik sebze yetiştiricisiymiş.O zaman da bugün de hep güler yüzlü bir kişidir.Arkadaş sordu, o anlattı. Bu işten iyi para kazanmış.Araziler almış, yeni meyveler yetiştirmiş.Ballandırarak maharetlerini ve kazançlarını saydı.Arkadaş ona "Beyefendi ile tanışıyor musunuz?" diye sordu.Hayır deyince "Vergi Müdürü" olduğumu söyledi.Sebzeci ve meyveci beyefendinin yüzü değişiverdi.Gülümsemesi kayboldu, önce kızardı, sonra morardı.Beş dakika kadar konuşamadı. Sonra birden "Sebze ve meyveleri dostlarım için yetiştirdim" dedi."Hediye gönderiyordum her yere" demeye başladı."Onlardan beş kuruş para kazanmışlığım yok" dedi.Kendini haklı gösterebilmek için çırpındı, durdu.Ben de "Yorulmayın beyefendi" dedim."Burası cenaze evi. İnsanlar üzüntüden ne konuştuklarını bilmez. Ben sizin sözlerinizin hepsini zaten unuttum. Gülmek iyidir fakat bazen hataları unutmak ondan da iyidir."
