Bu güzelliklerle bütünleşerek Çağlayan İn’e geldiğimde vakit akşama yakındı. Odunumu toplayıp ateşimi yaktım. Uzun zaman güçlü yanan ateşin yalımlarında kızıl yeleli atı seyrettim. İnsan ruhuna dinginlik veren sesiyle bir mistik müzik tınısı gibi sana sevgiyi vermeye geldim giyen güzeller güzeli Dağkız’ın sesini duymak istedim. İnin sert kayalarına sırtımı verip kızıl yeleli atı seyrederken geçmişin pençesine düşmüş anılarıma yakalanmıştım. 1950 yılı abasının eteğine tutunarak gelen küçük esmer çocuk. Mahalle oyunlarımız. Ondan birkaç yaş büyük olduğumdan oyunlarda hep ona imtiyazlı davranmam. Çok iyi komşuluk münasebeti olan iki aile. Zaman zaman iki ailenin akşam yemeklerinde birlikte olmaları. Üvey babam tahsildar Kerim Ağa ile Şevket’in Kerim Ağa diye bilinen Abdülkerim Barcın’ın sofrada kalaylı bakır maşrapalarda rakılarını içerken Şevket’in annesinin ve annemin yarışırcasına masayı donatmaları. Abdulkerim Barcın’ın bağlamayla bize zeybek çalması. Şevket’le kalkıp büyüklerimizin önünde birazda sıkılarak çocuksu hareketlerle evlerimizin tahta döşemelerini küçücük dizlerimizle döve döve zeybek oynamamız. Biz oturduktan sonra Abdülkerim Barcın’ın bağlamasını bırakıp kemanını alması. Küçük bir akorttan sonra davudi sesiyle güftesi Selim Aru’ya, bestesi Şerif İçli’ye ait hüzzam makamındaki, "Yine bir sızı var içimde akşam oldu diye / Gözüm acıyor, ağlarım hala bilmem niye / İstemem geceyi ondan mehtap gam olur diye / Gözüm acıyor ağlarım hala blmem niye" şarkısını söyledikten sonra Şevket’in ablalarının büyüklere sade kahvelerini getirmeleri. Okul çağlarımız. Birlikte yüksek eğitim almak için Istanbul’a gidişimiz. Istanbul’daki varlı yoklu fakat zevkli geçirdiğimiz yıllar. Önce vatan, sonra yaşadığımız yer, en sonda kendimiz için kurduğumuz düşler, hayaller. birlikte gülmemiz birlikte ağlamamız. Ağlamamız diyeceğim ama biz ağlamayız. Bize ağlamak öğretilmedi. Tam tersine ağlamanın yenilmiş, zayıf kişilere özgü bir olgu olduğu söylendi. Erkekler ağlamaz dendi. Evet biz erkektik. Küçücük kuşların çiğ yürekleri yutturularak yüreklendirilen erkeklerdik. Ağlamazdık, ağlayamazdık, ağlamamalıydık. Delikanlılık heyecanıyla vatan sevgisinin harmanlanarak yücelttiği tam bağımsız Türkiye aşkı. Gençliğin verdiği güçle güneşi tutup indirebileceğimizi, dünyanın dönüşünü durdurabileceğimizi, emperyalizme karşı koyabileceğimizi sanmak. Bu yolda bir çok yaştaşımızı kurban vermek. Bütün bunlardan fırsat buldukça bizim ruhumuza hitap eden Türk sanat müziği eşliğinde İstanbul’un lezzetli balıklarıyla birkaç kadeh rakının gözüne vurup kendimize ait bir zaman kesitini yaşayabilmek. Kendimize ait zaman kesitini yaşarken o zamanın en gözde müzik aletlerinden on adet plağı üst üste çalabilen pikaptan yararlanabilmek.
DEVAM EDECEK