MÜTHİŞ prodüksiyon. Dev bütçe. Kumsalda patlayan bombalar, uçuşan uzuvlar, feda edilen bir manga asker...
Sinema koltuğunda mısırını yiyen dünya, Hollywood büyüsüne kapıldı.
Film bittiğinde herkes şu karara vardı: İkinci Dünya Savaşı’nı filmlerde kazandılar, tarihin önüne geçtiler.
Rambo Sahnede Sonra Vietnam geldi. Gerçekte bataklığa saplandılar. Tarihin en ağır yenilgilerinden birini alıp, arkalarına bakmadan kaçtılar. Ama Hollywood boş durur mu?
Rambo’yu çıkardılar sahneye. Adam tek başına orduydu. Gerçekte kaybettikleri savaşı, beyaz perdede kazandılar. Seyirciyi fethettiler, travmayı sildiler. Ardından Rambo’yu Afganistan’a gönderdiler.
Müthiş başarı! Mağaralarda, dağlarda, at sırtında destanlar yazıldı.
Sinemada zafer sarhoşluğu, gerçekte ise tam bir fiyasko.
Hatırlarsınız... Kabil Havaalanı’ndaki o korkunç manzarayı. Uçakların gövdesine, kanatlarına sarılan işbirlikçiler...
Gökyüzünden yere çakılan çaresizlik... Apar topar kaçtılar.
Şimdi o kaçışın filmini bekliyoruz. Bakalım hangi kahramanlıkla süsleyecekler?
Venezuela’ya geldiler.
Liderini yatak odasından alıp çıkardılar. Operasyonlar, planlar, darbe girişimleri...
Yine bir "başarı" hikayesi pazarladılar. İnanılmaz bir film daha çıkacak oradan, eminiz.
Sonra İran... Vurulan savaş uçağının pilotunu kurtarma destanı.
Dünya lideri çıktı sahneye, satır satir anlattı.
Öyle bir ifadeyle, öyle bir dille anlattı ki; sanırsın pilot değil, insanlık kurtuldu.
Onun da filmini bekliyoruz. Gişe rekoru kırması garanti. Dünya, üçle beş arasında kalan bir deliyle karşı karşıya.
Ne zaman ne yapacağı belli değil. Nükleer kullanır mı?
Yapar.
Tamam barıştık der mi?
Der.
Öyle bir belirsizlik ki, en kötüsü olur mu derseniz; olur. Olmaz mı derseniz; olmaz.
Kimse kestiremiyor. ABD ve İsrail dışında bu savaşı savunan tek bir uygar ülke yok.
Ama izliyoruz. Tüm dünyayı ateşe atan bir "ganimet savaşına" şahitlik ediyoruz.
Sessiz kalanlar, alkış tutanlar ve bu kandan beslenenler...
Sonuç?
ABD, dünya tarihinin görmediği kadar büyük bir nefret topluyor.
Markalar boykot ediliyor, bayraklar yakılıyor, güven yerle bir oluyor.
Ve Aşık Mahzuni...
Usta, mızrabı boşuna vurmamış tele.
Yıllar öncesinden görmüş bu kirli düzeni.
"Katil Amerika" diye haykırırken, aslında bugünün senaryosunu okumuş.
Sözün özü şudur:
Gerçekler acıtır, Hollywood uyutur.
Ama ne kadar film çekerseniz çekin, o uçağın kanadından düşenlerin görüntüsünü hafızalardan silemeyeceksiniz.
Çünkü bu sefer senaryo değil, kan gerçek.
Esen kalın…