Ramazan ayı yaklaşırken sofraların baş tacı, iftarların sessiz kahramanı ramazan pidesi de sahneye çıktı. Alanya’da 250 gram ramazan pidesinin fiyatı belli oldu: 25 TL. Yani artık pide alırken sadece “sıcak mı?” diye sormayacağız, bir de içimizden “bütçeye uygun mu?” diye geçireceğiz.
Eskiden fırının önünde kuyruk olurdu. Şimdi kuyruk yine olur ama bu kez insanlar beklerken matematik yapacak:
“İki pide mi alsak, yoksa biriyle idare mi etsek?”
Çocuk sayısı, misafir durumu, hatta çorbanın kıvamı bile hesaba katılacak.
Ramazan pidesi bir zamanlar paylaşmanın simgesiydi. Komşuya uzatılır, fazlası kapıdan içeri bırakılırdı. Şimdi ise adeta yatırım aracı oldu. Neredeyse “Bugün aldım, yarın değerlenir mi?” noktasına geldik. Altın, döviz, pide… Hepsi aynı grafikte.
Yetkililer elbette haklı sebepler sıralıyor: Un, maya, enerji, işçilik… Liste uzun. Fakat vatandaşın listesi daha kısa:
Cüzdan – boş.
Sabır – sınırlı.
Pide – pahalı.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Ramazan pidesi sıcak sıcak alındığında kilo aldırmazdı, artık fiyatıyla insanı zayıflatıyor. “Almayayım” diyorsun, “alsam mı?” diye düşünürken zaten iştah kaçıyor.
Yine de Ramazan Ramazan’dır. O pide alınacak, o kuyrukta beklenecek. Çünkü mesele sadece ekmek değil; alışkanlık, gelenek, çocukluğumuzun kokusu. Ama kabul edelim, bu yıl o koku biraz pahalı kokuyor.
Velhasıl kelam;
Ramazan pidesi yine sofrada olacak ama bu kez baş köşede değil, dikkatle dilimlenmiş şekilde.
Hayırlı Ramazanlar… Kalın sağlıcakla.