GEÇTİĞİMİZ günlerde, Alanya’nın kalbi Atatürk Caddesi’nde şöyle bir "teftişe" çıktım. Tabii elimde mühendislik planları yoktu ama şehrin nabzını tutan bir çift göz ve bolca merakım vardı.
Alanya Belediyesi’nin yürüttüğü altyapı çalışmalarını yerinde inceledim. Gördüğüm manzara şu: İşler, kamuoyuna ilan edilen o hırslı takvimle yarışır hızda ilerliyor.
Biliyorum, şu an hepimizin ortak derdi "Trafik ne olacak?" sorusu. Haklısınız; koca caddede iş makineleri dans ederken, bizler de direksiyon başında sabır testimizden geçiyoruz.
Ancak işin mutfağındaki esnafla konuştuğumda aldığım tepki beni hem şaşırttı hem de sevindirdi. Bizim esnafımız öngörülüdür; "Zamanında bitsin de, biz bu çileyi çekmeye razıyız" diyorlar.
Çünkü biliyorlar ki, bu zahmetin sonunda Alanya 40-50 yıl boyunca bu caddede huzur bulacak.
Vitrin mi, Depo mu?
Belediyecilik biraz mağazacılığa benzer. Vitrine koyduğunuz ışıklı tabelalar, rengarenk çiçekler ve şık kaldırımlar mağazanın cazibesini artırır. Ama o janjanlı vitrini besleyen asıl güç, kimsenin girip bakmadığı "depo"dur, yani altyapıdır.
Siz bakmayın altyapı çalışmalarının tozuna toprağına. Altyapı, en iyi ürünü depoda tutmak gibidir; görünmez ama sistemin çökmesini engeller.
Türkiye genelinde ne zaman bir belediye başkanı kazmayı yere vursa, önce eleştiri oklarının hedefi olur. İnsanoğlu doğası gereği konforunun bozulmasına pek gelemez. "Her şey dört dörtlük olsun ama ben hiçbir şey hissetmeyeyim" mantığı hep devrededir.
Ama kazın ayağı öyle değil. Her gün patlayan su boruları, taşan kanalizasyonlar ve bitmek bilmeyen arızalar aslında bize o çok istediğimiz konforu zaten yaşatmıyor.
Alanya Belediyesi bugün zor olanı seçti. "Üstünü boyayalım, günü kurtaralım" demek yerine, şehrin damarlarını yeniliyor.
Evet, bugün biraz toz yutuyoruz, biraz fazla korna çalıyoruz ama karşılığında şehrin yarım asır sorunsuz kent yaşamını sürdürmesini satın alıyoruz.
Sabır, bazen en büyük yatırımdır. Bugünün trafiği, yarının "su kesintisi yaşanmayan, yolları çökmeyen modern Alanya’sının" doğum sancısıdır.
Unutmayalım ki; iyi bir gelecek, tozlu botlarla ve sabırlı yüreklerle inşa edilir.
Biraz dişinizi sıkın komşular; Atatürk Caddesi’nde yükselen o iş makinesi sesleri, aslında 50 yıllık bir sessizliğin ve huzurun habercisi.
Esen kalın...