UYUMSUZ davranışlar genellikle saldırganlıkla ilişkilendirilirler. Çocuklarda uyumsuzluk ve karşı çıkma durumu, anne – baba üzerinde kendi gücünü gösterdiği, onları denetlediği, öğrenilmiş bir stratejidir. Karşı çıkma eğiliminde olan çocuklar, genellikle otoriter ebeveyn tarafından verilen yönergeye büyük tepki verirler. Ebeveyn ısrarcı bir tutuma girdiği takdirde çocuk çatışmayı daha da kızıştırabilir. Özellikle okul öncesi dönemde 3 – 6 yaş çocuklarında uyumsuz ve inatçı davranış daha sık gözlemlenir. Bu durumda önemli olan öfkeyi veya saldırgan davranışı bastırmak değil ifade edebilmesini sağlamaktır.

Çocuklar, sadece saldırganlık eylemlerinde bulunma yeteneğiyle doğmadığı düşünülür. Bu özellik öğrenme süreciyle veya doğrudan çocuğun kendi deneyimleriyle ya da gözlem aracılığı ile pekiştirilir. Bunlar, çocuğun günlük yaşamında sık karşılaştığı ve gözlemlediği, hakkında bir şeyler okuduğu ya da televizyonda gördüğü modeller olabilir.

Çocukların saldırganlığını kışkırtan en yaygın etkenler arasında fiziksel saldırılar, sözlü tehditler ve çocuğun istediğini elde etmesini engelleyen ve bir duygusal kırıklık yaşatan, kızdıran durumlar gibi çeşitli olumsuz deneyimler sayılabilir. Anne – babalar ile çocuklar arasındaki etkileşimler, pekiştirici sonuçlardan dolayı saldırgan davranışın biçimlenmesine büyük katkıda bulunur. Çocuklar saldırganlığın işe yaradığı ve yararları konusunda öğrendiklerini başka durumlara da genelleme eğilimindedirler. Yani saldırgan davranmanın sonuçlarını sınarlar. Eğer ortaya çıkan sonuç, onların öyle davranmasını pekiştirecek nitelikteyse sürekli saldırgan olmayı seçebilirler.

Anne – babanın çocuk yetiştirme tutumları çocuğun saldırgan ve uyumsuz davranışı üzerinde etkilidir. Ebeveynin aşırı gevşek bir disiplin anlayışı, çocukların karşısında teslim olan, kolaylıkla boyun eğen, tutarsız davranan her istediğini yerine getiren, kimi zaman çocukları ihmal eden anne – baba tutumu, çocukta saldırgan ve yetersizce denetlenen davranışlar doğurabilir.  Bunun yanı sıra, reddedici ve kısıtlayıcı anne – baba tutumu da çocuk tarafından engelleyici olarak algılanabilir. Çocuklar üzerindeki denetimlerini kullandıklarında hiçbir neden belirtmeme eğiliminde olurlar. Uzun süre böyle bir tutuma maruz kalan çocuklar, karşı çıkan, söz dinlemeyen, sorumsuz ve saldırgan bir yapı geliştirilebilir.

Anne – babaların çocuk yetiştirme tutumlarında dikkatli davranmaları önemlidir. Saldırgan tepkiler pekiştirici sonuçlarla birleştiğinde, yerleşme ve güçlenme eğilimdedir. Buna karşılık çocuklar, ödüllendirilmeyen, pekiştirilmeyen tepkilerden bir süre sonra vazgeçer.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat!. Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner452

banner457

banner449

English Russian

banner459

banner381

banner344

banner386

banner349