Bir kasırga geçti üstümüzden

BİR süre önce görkemli olduğu kadar ürpertici bir kasırga yaşadık Umman Salalah’da.

Ben daha önce Antalya’da bir kaç hortum, şiddetli yağmur, fırtına falan yaşamıştım, ancak bu denli şiddetlisi ile hiç tanışmamıştım.

Umman, Hint Okyanusu’na kıyıları olan bir ülke olduğundan dolayı, ara sıra bu tür kasırgalara maruz kalabiliyor.

Önceki 2 yılda da geleceği beklendi, ancak yaşadığımız yeri teğet geçip hıncını Okyanus’tan almıştı.

Ancak bu yıl, önce Salalah’ın üstünde saatte 185 kilometreye varan bir hızla patladı, sonra da 2.100 metreye varan çevre dağlardan şehrin üzerine bu kez de sel olarak aktı.

Arap Yarımadası’nın ve Suudi Arabistan’ın güneyinde kalan, Yemen’in de sınır komşusu olan Umman, uzaktan bakıldığında tam olarak algılanamayabilir.

Son derece modern iki havalimanı, geniş ve aydınlık yolları, sakin ve sevecen halkı ile, Orta Doğu’nun İsviçre’si olarak biliniyor.

Başarılı bir sivil savunma ekipleri var.

Modern araçlarla donatılmış, eğitimli, gönüllü bu insanlar Umman’ın her yerinden, henüz kasırga gelmeden 12 saat kadar önce Salalah’a ulaşarak gerekli önlemleri almaya çalıştılar.

Ne kadar önlem alınsa da, saatte 185 kilometrelik bir fırtınayı yaşamadan anlatmak çok zor.

Umman’dan önce Suudi Arabistan’ı sonra da Yemen’in mücevher gibi kıymetli Sokotra Adası’nı vurdu geçti kara bela Mekunu.

Evet bu kasırganın (siklonun) adı daha gelmeden belliydi; Maldiv dilinde tekir balığı anlamına gelen Mekunu.

Sonuç; Yemen’de 21, Umman’da 10, toplam 31 ölü, 400 milyon $’lık hasar.

Umman’da ölümlerin 9’u sel nedeniyle boğulmadan, 1’i ise rüzgarın şiddetini merak ederek evinin kapısını açınca, rüzgarın etkisiyle salonun duvarına çarparak ölen bir kız çocuğu.

Mekunu, Arap Yarımadası’nda yaşanmış 1960’dan bu yana kaydedilen (öncesinde de zaten hatırı sayılır bir kayıt sistemi yokmuş) en büyük kasırga olarak tarihe adını yazdırdı.

3 dakika kadar saatte 175 kilometre, 1 dakika da saatte 185 kilometre hıza ulaştı.

Şansımıza bölgedeki 3 otelimizde çok az misafir vardı.

Bir otelimizde elektrik, su, jeneratör hepsi birden iflas edince, o oteldeki misafirleri  bir kilometre ötedeki bir başka otelimize taşıdık.

Hem de rüzgarın en şiddetli olduğu saat diliminde.

Misafirlerden bazıları, otelin bulunduğu yerden uçup gideceğinden bile korktular, şehir içindeki diğer otellere gitmek istediler.

Oysa artık bizim otele ne giriş ne de çıkış yapılabiliyordu.

Kendilerini ikna etmemiz kolay olmadı.

“Bakın biz de burada kalıyoruz, fırtına 12 saat içinde geçip gidecek, haftalarca da sürse yeterli yiyecek, içecek, yakıt stoklarımız var” diye endişelerini azaltmaya çalıştık.

Aslında biz de bizi neyin beklediğini bilmiyorduk.

Deniz, güneş, kum hayaliyle gelen Avrupalı misafirler, biz onları ne kadar mutlu etmeye çalışsak da bu doğal afetten hiç hoşlanmadılar.

Evlerimizin içi yağmur suları ile doldu, uğultudan kedimiz nereye saklanacağını bilemedi, endişeli gözlerle bizden yardım ister gibi baktı, hiç sevmediği suya, ev suyla dolunca alışmak zorunda kaldı.

3 otel de dolunca misafir sayısı 1.200’ü aşıyor.

Mekunu’nun ziyareti sırasında otellerde 100 misafir ya var ya da yoktu.

Ya bu felaket bir de otellerin dolu olduğu bir dönemde gelseydi başımıza diye düşünmek bile istemiyorum.

Mekunu, doğal afetler karşısında nasıl da çaresiz olabildiğimizi hatırlattı bana.

Bir de, günlük, rutin, sıradan hayatımızın değerini.

Evdeki son damla su da kuruyunca, oteller yeniden temizlenince, yıkılan onlarca ağaç toplanırken, sıradan, kazasız, belasız bir hayatın nasıl da değerli olduğunu farkettik hepimiz.

Küçük şeylerle mutlu olmayı, düzenin ferahlığını sıkça hatırlamak dileği ile…

YORUM EKLE

banner516

banner470

banner452

banner449

banner481

banner472

banner479